Welcome to chewing on pearls

Even though it might not seem like it on first sight: this site is active! We are a small multi universe community where every member can role play their character(s) in complete freedom. You can play any character on any board/world. There are no fixed site plots, only those created by members on the various boards. You are free to come and go as you please (although we prefer you let us know so people won't wait for replies). Feel free to register with a main account and chat with us or contact members for plots or to work out any idea(s) you might have. Questions? Feel free to PM one of our admins who will try and help you the best we can.

Pages: (2) 1 2  ( Go to first unread post )
Add Reply
New Topic
New Poll

 All the king's horses, For Boooo
Vestyn F. Tenebrae
 Posted: 02 Jul 16, 11:55
Quote

"I stand on mountain tops believing that avalanches will teach me to let go."

Dauphin
Male
Engaged
15 posts


WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

Een nieuwe ochtend kondigde diens aanwezigheid langzaamaan aan, grote lijnen in de verscheidene tinten oranje en rood schilderden de lucht buiten het de kasteel. Binnen de consistente muren van het streng beveiligde hof van Valance, ontwaakte de jonge Dauphin. Het eerste wat zijn diepblauwe ogen zagen, was het hoge plafond van zijn privévertrek, waarna ze algauw afdwaalden naar andere delen van de luxueuze kamer. Terwijl de laatste resten slaap zijn systeem verlieten, kwam de blondharige jongeman overeind en stapte vervolgens zijn immens grote bed uit. Hij was volledig uitgerust en klaar voor een nieuwe dag aan het hof van Valance.

Nadat Vestyn zich had opgefrist en aangekleed, vond hij zijn weg door de eindeloze gangen van het kasteel naar de koninklijke eetzaal. Na de troonzaal was dit de grootste ruimte in het eeuwenoude gebouw. Een lange, rechthoekige eikenhouten tafel bevond zich in het hart van de vertrek. Eromheen stonden tientallen stoelen gehuld in de kleuren van de vlag van het koninkrijk – blauw, goud en wit. Stuk voor stuk handgemaakt met de grootste zorgvuldigheid en precisie, alleen ware handwerkers met een gave hiervoor hadden dit zo vorm kunnen geven. Vestyn moest het ze nageven, de stoelen zagen er oprecht prachtig uit. De kussens die in het design van elke stoel waren geweven zaten zo lekker dat het leek alsof je op zijdezachte wolken zat. De Dauphin van Valance nam plaats op de stoel die speciaal gereserveerd was voor de kroonprins, en bevond zich aan de rechterhand van de koningsstoel. Vestyn zuchtte opgelucht, zijn vader was nog niet gearriveerd. Iets wat ook niet zo verwonderlijk was, aangezien het pas zeven uur in de ochtend was. De koning en koningin verschenen meestal pas – op zijn vroegst – om klokslag negen uur. Hij was dus een uitzondering op de gebruikelijke manieren van de rest van de koninklijke familie.

Na het ontbijt – die de jonge prins overigens zo gauw als mogelijk was voor zijn maag, naar binnen had gewerkt – vertrok Vestyn in de richting van de koninklijke stallen voor zijn dagelijkse ochtendrit. Het grote complex bevond zich op enkele honderden meters van het kasteel, aan de rand van een klein meertje dat zich evenals op het terrein van het hof bevond. Een bediende – een jonge staljongen in dit geval – opende de zware, hoge houten staldeuren die hem toegang verleenden tot de stallen waar de paarden van de koninklijke familie en de andere, belangrijke adel stonden. Het duurde niet lang voordat Vestyn de box van de grote, roetzwarte hengst had gelokaliseerd. Bucephalus, zoals de Dauphin hem noemde, was recentelijk verhuisd naar een andere box, omdat er enkele drachtige merries op zijn oude standplaats stonden en de hengst dus zouden kunnen afleiden.
“Hello, my old friend. How are you today?” fluisterde de blonde jongeman in de oren van het zwarte paard. Hij drukte een vlugge kus op de neus van Bucephalus, waarna hij als begroeting een speels duwtje van de hengst terugkreeg. Een glimlach toverde zich op Vestyns gelaat, hij wist maar al te goed wat dit gebaar betekende. “I guess you want to go out riding on a long journey, aren’t I right?” antwoordde de Dauphin lachend. Hij wenkte een nabije stalknecht en gaf die de opdracht om Bucephalus op te zadelen.

Eenmaal opgezadeld en wel stapte Vestyn met een lenige zwaai van zijn benen op de grote hengst. Hij spoorde het paard aan tot een vlotte draf en zette koers naar de poorten van het hof van Valance – de toegang naar de rest van de wereld. Daar aangekomen nam hij de hengst met een lichte ruk aan de teugels terug naar stap. Hij begroette de poortwachters, geduldig wachtend tot ze de ijzeren hekken hadden geopend. “I am going out riding alone, and I don’t want any guards following me, I can protect myself out there. Understood?” sprak Vestyn op duidelijke toon. De wachters gaven hem een knik en wensten hem een goede rit met een ‘Your Grace’ op het einde van hun zin. Na het horen van de bevestiging, spoorde Vestyn de gitzwarte Andalusiër aan tot een vlugge galop. Met elke pas die de hengst zette, bracht het hem verder weg van het zo gehate kasteel. De jonge Dauphin mocht dan wel de eerste in lijn zijn voor de troon, toch had hij zich altijd opgesloten en alleen gevoeld aan het hof van Valance. Zijn vader, de koning, haatte hem overduidelijk en liet dat ook zeker merken tijdens plechtige gelegenheden. Vester zag liever zijn oudere zoon, Alexander, op de troon zitten na zijn dood. Helaas voor hen beiden was Alexander een bastaard, waardoor hij nooit koning van Valance zou worden. Een feit waardoor Vester en Alexander allebei een bepaalde haat tegen Vestyn hadden.

De bomen vlogen aan Vestyns gezichtsveld voorbij, zo snel galoppeerde Bucephalus onder hem. De blonde man genoot er met volle teugen van. De wind die door zijn blonde krullen streek en het gevoel van vrijheid dat deze rit met zich meebracht, zou niemand hem ooit kunnen afnemen, zelfs zijn plicht als Dauphin van Valance niet. Iedere ochtend weer – wind of geen wind, regen of geen regen, sneeuw of geen sneeuw – stond deze zelfde rit op zijn planning. Kilometers lang konden de hengst en hij doorgaan zonder moe te worden. Als een eeuwige dans die nooit zou ophouden.

Uit het niets zag Vestyn een schim enkele tientallen meters voor hem verschijnen, het leek op een ruiter en een palomino paard. Hij maande de zwarte hengst tot een onmiddellijke stop, anders waren ze beiden waarschijnlijk in botsing gekomen met de andere ruiter. Eenmaal tot stilstand gekomen, kon hij de onbekende ruiter en diens paard beter bestuderen. Het bleken een jonge vrouw van adel en haar palominokleurige merrie te zijn. Het verbaasde de jonge kroonprins dat een vrouw van haar stand zich alleen in het bos bevond. Het mocht dan weliswaar een relatief veilig stuk bos wezen, toch nam dat niet weg dat er altijd stropers en ander gespuis op de loer konden liggen. Een jonge vrouw zou zich daar nooit tegen kunnen beschermen. “Hello there, young lady. May I ask you why you’re wandering around in these woods all by yourself?” vroeg Vestyn, waarbij oprechte bezorgdheid in zijn blauwe kijkers weerspiegelde.
For Faylice
1028 woorden, here ya go <3

--------------------
user posted image user posted image user posted image
PM
^
Faylice R. Medici
 Posted: 02 Jul 16, 14:21
Quote

""

19 posts


she’s a true queen
any king would die for
Faylice draaide zich nog eens verwoed om, de ramen straalde nog geen licht uit door de lichte gordijnen die haar haar privacy gaven. Een zucht verliet haar lippen terwijl ze zichzelf optrok naar de rand van het bed, hoe lang was het geleden dat ze een goede slaaprust had gehad? Ze wreef even in haar ogen voordat ze haar voeten zacht de grond liet raken, het tapijt voelde kil aan. Een rilling trok voorbij haar ruggengraat als ze naar het raam toe liep waarna ze zachtjes de gordijnen aan de kant trok. De zon had zich nog niet laten zien en het vertelde haar dat het vroeg in de ochtend was. Haar kamer had uitzicht op een van de vele tuinen die het paleis had, het lag er onaangeraakt perfect bij, zonder de drukte die de dag met zich mee nam. Ze genoot even van de rust die dit slapend paleis met zich meebracht en besloot een vroege ochtendrit te maken voor de verplichtingen begonnen.

Nadat ze haar bruin lederen broek en jack had aangetrokken verliet ze haar kamer om zo stil mogelijk weg te sluipen richting te stallen. Inmiddels had ze haar weg gevonden in het mega paleis wat vergeleken kon worden met een doolhof, gelukkig waren er kleine short-cuts die voor een snellere weg zorgden. Zo zacht mogelijk tippelde ze door de gangen heen zodat ze niemand zou wakker maken op de belachelijk vroege ochtend. Zelfs in de stallen was er nog niemand te bekennen, Faylice snoof even de paardenlucht op, eentje die haar bijna te bekend was. Haar merrie, Cybelle, briesde zacht maar opgewekt bij het zien van Fay. De merrie was het dierbaarste bezit wat ze had, ze had haar van jongs af aan gekregen en was ermee gevlucht van haar vader. Ze kon haar altijd opvrolijken en ze kon ermee lezen en schrijven.

Ze had maar even nodig gehad om de merrie te zadelen, alleen een simpel zadel en hoofdstel was nodig. Ze hield niet zo van alle tierelantijntjes, en vond het heerlijk om eens niet op een dameszadel te hoeven zitten. De licht roan merrie had geen vuiltje op haar vacht gehad en dat was maar goed ook. Ze had nog steeds moeite met mensen in haar box toelaten, maar dat sprak waarschijnlijk meer aan op Faylice zelf. ”It’s okay, you can run soon enough.” mompelde ze naar de merrie die ongeduldig stond te schrapen met haar voorbeen. Niet snel erna stapte ze voorzichtig op de merrie waarna ze de poortwachter vriendelijk begroette. Hij was de enigste die ze op de ochtend was tegengekomen en gelukkig waren het maar een paar woorden die gewisseld moesten worden. Nadat ze hem succes had gewenst voor het laatste uurtje van de nachtdienst spoorde ze Cybelle aan voor een galop waar ze gretig op reageerde. Ze had geen idee waar ze uit zou komen maar wist dat ze altijd haar weg terug zou vinden met de slimme merrie onder zich.

Het duurde weer een klein beetje langer voordat de merrie lichtelijk vermoeid begon te raken, al die tijd hadden haar donkere haren gespeelt met de wind en hadden het verward achtergelaten. Ze liet de lichte merrie rustig stappen en bleef even stilstaan op een heuvel, de zon was rustig aan het opkomen en liet een warme gloed staan op haar gezicht. Een lichte glimlach verscheen op het gelaat van Faylice, terwijl de kilheid van de vroege ochtend langzamerhand verdween. Het duurde even voordat ze besefte dat ze in de middag weer op het hof zou moeten zijn en besloot daarom door de bossen terug te rijden. Moeiteloos draaide ze de merrie om en spoorde haar aan tot een actieve stap terwijl ze richting de dikke bossen stapte.

In gedachte verzonken stapte ze terug naar de boxen, tussen de bomen door. De rustige ochtend gaf haar de perfecte kans om nog maar eens te denken over hoe haar vader zo verpest kon worden door zo weinig. Het maakte haar bang voor de liefde, dat zoiets zoveel kapot kon maken. Het zou een gevaarlijk spelletje zijn, al moest er iets moois tegenover staan. Een zwarte schim liet haar opschrikken uit haar gedachte. Ze had niet lang nodig om te beseffen wie ze voor zich had staan. De iconische zwarte andalusier met daarop een blondharige man. Het was de kroonprins hemzelf die haar zo had laten schrikken. Verschrikt liet ze haar staar los wanneer zijn stem bij haar aan kwam. “Hello there, young lady. May I ask you why you’re wandering around in these woods all by yourself?” Ze knikte even vlug uit beleefdheid en besefte zich dat ze haar lederen kleding aan had. De normaal zo kieskeurige merrie had haar hoofd inmiddels geheft om zacht te briesen naar de zwarte hengst. ”Hello your grace.” Begon ze onhandig met haar woorden, ze had hem alleen maar op afstand gezien en had geen idee hoe hij zou zijn. ”I’m just here to do a morning trip before I’m needed.” Bracht ze zacht terwijl ze hem voor het eerst aankeek in zijn felblauwe ogen. Snel vond ze weer een excuus om weg te kijken naar haar merrie waarna ze haar een kriebel onder haar manen gaf. ”I’m really fine.” voegde ze snel toe aan haar andere woorden toen ze zijn bezorgdheid zag, waar ze hem nog eens aan keek.

words: 886 | tag: Vestyn | outfit: Leather

PM
^
Vestyn F. Tenebrae
 Posted: 02 Jul 16, 15:24
Quote

"I stand on mountain tops believing that avalanches will teach me to let go."

Dauphin
Male
Engaged
15 posts


WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

“Hello, Your Grace.” Vestyn hoorde de aarzelend uitgesproken woorden richting zijn gehoorgang suizen, waar ze werden verwerkt door zijn hersenen. Hij gaf haar een warme, verwelkomende glimlach als antwoord op haar begroeting. Ze wist dus wie hij was, wat overigens ook niet zo vreemd was, aangezien zowat heel Valance hem kende. In de rest van Valance was dat zeker weten niet het geval. Mensen kenden hem daar alleen van verhalen en vage beschrijvingen. Het deed zijn ego dus goed dat deze vrouw van adel hem wel herkende. Vestyn was benieuwd wat ze hem nog meer te vertellen had. Vooral omdat hij het nog steeds verwonderlijk vond dat ze zo zielsalleen rondzwierf in het bos zonder ook maar enige vorm van bescherming, geen guards of wat dan ook.

De Dauphin van Valance kreeg algauw antwoord op zijn eerder gestelde vraag. “I’m just here to do a morning trip before I’m needed.” Voor een moment in de tijd kruisten ze elkaars blikken, maar dat contact werd net zo snel weer verbroken toen de donkerharige vrouw haar aandacht op haar merrie focuste en diens vacht aaide. “I’m really fine.” werd er nog achteraan gevoegd door haar. Vestyn wilde dat maar al te graag geloven, maar zijn gezonde verstand vertelde hem wat anders. “I’m sure you will be, but there are dangers lurking in the shadows. Dangers a noble woman cannot handle on her own. You should have at least taken a few guards with you, my lady.” sprak de blondharige man bloedserieus. Hij kende de gevaren die zich schuil hielden in het bos al langer dan vandaag. Zij blijkbaar nog niet, want anders was ze er niet in d’r eentje op uit gegaan.

De aandacht van de prins werd van de adelvrouw weggelokt door de onrustig bewegende hengst onder hem. Bucephalus had het ondertussen voor zichzelf uitgezocht dat er een merrie tegenover hem stond, weliswaar niet hengstig, maar toch aantrekkelijk genoeg om zijn aandacht te verliezen en de hormonen de overhand te geven. Vestyn had zijn handen vol aan de protesterende hengst. “Easy, boy. Shhh, it’s alright, my friend.” probeerde hij de Andalusiër tot bedaren te brengen. Zijn stem had zacht en vriendelijk, maar ook duidelijk en consequent, geklonken. Het leek eindelijk tot de roetzwarte hengst door te dringen dat het nu geen tijd was om de mannelijke hormonen diens gang te laten gaan. Bucephalus slaakte een diepe zucht en zette uiteindelijk een achterhoef op rust, maar hield de merrie nog steeds scherp in de gaten. Vestyn liet eveneens een hoorbare zucht van opluchting horen. Hij wist hoe moeilijk de Andalusiër kon zijn.

“As I am the Dauphin of Valance, you’re one of my subjects, so I will escort you back to the palace. No arguing permitted, it’s an order.” antwoordde de blonde jongeman terwijl zijn diepblauwe ogen zich op die van de nobele dame focusten. Hij spoorde ondertussen zijn paard aan om naast de merrie te gaan lopen, maar hield hem daarbij wel strak onder controle, aangezien hij geen zin had in een tweede uitbarsting van Bucephalus. Vestyn draaide zijn hoofd naar links en keek nieuwsgierig naar de onbekende vrouw. “I have never seen you before at court. If I may ask, what is your name? A pretty young lady like you would probably have an equally beautiful name.” Een oprechte glimlach sierde zijn roze lippen, terwijl er een ondeugende, flirterige twinkeling in zijn diepblauwe kijkers verscheen. Hij wilde haar maar al te graag beter leren kennen.
For Faylice
575 woorden

--------------------
user posted image user posted image user posted image
PM
^
Faylice R. Medici
 Posted: 02 Jul 16, 17:10
Quote

""

19 posts


she’s a true queen
any king would die for
Fay haar ijsblauwe kijkers namen de blondharige man rustig in zich op, ze had hem eigenlijk nog nooit van zo dichtbij gezien. Kleine details vielen op, buiten zijn betoverende ogen kwamen een paar moedervlekjes naar boven met wat kleine verschillen in zijn gelaat. Ondanks dat hij niet superluxe was gekleed was het duidelijk dat hij een hoge adel status had. Alles klopte aan het plaatje, die de zwarte andalusiër hengst deed afmaken. Ze wist dat het koppige paarden waren die afgezien dat buitengewoon slim waren. De hengst keek koeltjes naar haar terug waarna het zijn aandacht vestigde op de zachtbriesende merrie onder haar.

Zijn relatief zware stem liet haar weer opkijken. “I’m sure you will be, but there are dangers lurking in the shadows. Dangers a noble woman cannot handle on her own. You should have at least taken a few guards with you, my lady.” Hij klonk serieus, al had Faylice het riedeltje al eerder meegemaakt. Ze vond het vervelend om onderschat te worden, al was het het enigste wat ze kon doen om verborgen te blijven. Ze had iets kunnen regelen met de poortwachter om niet de hele tijd uit te hoeven leggen dat ze het prima zelf kon, maar dat zou in dit geval lastiger zijn. ”No really, I’ve learned to fight, I can take care of myself, your grace” Probeerde ze nog tegen te spurten terwijl ze al wist dat hij haar niet zou geloven. Ze zag er niet uit als iemand die kon vechten, het leder wat ze aan had zou nog misschien een beetje helpen, maar het haar wat liefelijk en romantisch langs haar gezicht viel zou alles opheffen.

Haar blik viel op de hengst, die Cybelle blijkbaar had zien staan. Ze voelde de merrie iets onder haar groeien, en hoe ze haar hals iets sierlijker zette en grinnikte even bij het verlies van de controle die de hengst deed veroorzaken. “Easy, boy. Shhh, it’s alright, my friend.” Het duurde even voordat de hengst was gekalmeerd. Wanneer ze de merrie iets voelt draaien om alsnog de hengst uit zijn doen te krijgen grinnikt ze nog een keer voordat ze het handig corrigeert, de merrie draait even haar kleine oortjes naar achteren voordat ze zich terug laat sturen. ”What would they be without character?” Sprak ze zacht terwijl er zich een kleine glimlach vormde.

“As I am the Dauphin of Valois, you’re one of my subjects, so I will escort you back to the palace. No arguing permitted, it’s an order.” Ze zuchtte even bij het horen van de woorden die hij sprak, ze kon niet weigeren en ze haatte het nu al. ”Fine. Just know I’m not fine with it.” Sprak ze kort waarna ze zichzelf nog deed verbeteren. Your grace. Terwijl ze hem even verveeld aankeek. Cybelle ging als automatisch mee met de gitzwarte Andalusiër, als liet ze de merrie haar gang gaan. Hij mocht haar dan orders geven, ze zou ze niet zonder wat kleine moeilijkheden volgen. “I have never seen you before at court. If I may ask, what is your name? A pretty young lady like you would probably have an equally beautiful name.” Sprak je jonge man weer, terwijl hij haar intens aan keek. Ze keek hem terug aan, maar verbrak het oogcontact toen ze haar woorden deed formuleren. ”I’m Faylice, I’m not very often in sight, so that seems right, your grace.” Het voelde vaag om de beleefdheidsvormen er achteraan te plakken, al was het haar van jongs af aan aangeleerd.

Even merkte ze de twinkel op in zijn ogen, toen haar kijkers de zijne even vonden. Met een kleine glimlach draaide ze haar hoofd weer weg, waar ze haar merrie weer even deed kriebelen. Ze bewoog wat zenuwachtig onder haar door, wat haar eigen gevoel spiegelde. Hij zou alleen maar een spelletje met haar spelen, waarom zou hij voor haar gaan? Ze was niks in zijn ogen, had geen status buiten het hof en was praktisch gezien een vluchteling dat met geluk goed terecht is gekomen. Snel schoof ze de gedachte weg en opende haar mond. ”But what are you doing all alone here, your grace?” Vroeg ze, nieuwsgierig terwijl ze hem geintrigeerd aankeek en die blik even vast hield.

words: 706 | tag: Vestyn | outfit: Leather

PM
^
Vestyn F. Tenebrae
 Posted: 02 Jul 16, 19:40
Quote

"I stand on mountain tops believing that avalanches will teach me to let go."

Dauphin
Male
Engaged
15 posts


WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

De kroonprins was eerlijk waar oprecht verbaasd, eveneens verbluft, toen de lady hem vertelde dat ze kon vechten en dus prima voor haarzelf kon zorgen. Hij knipperde een paar keer met zijn hemelsblauwe kijkers voordat hij de woorden had gevonden die hij aan haar wilde geven. “As much as I would like to believe that, my lady, but you do not appear to be a skilled fighter. Don’t get me wrong or feel offended, but your looks are very lady-like – and that’s a not a bad thing, I love that about young, noble women. So, you should take that as a compliment. You’re slender and petite in appearance and beautiful, of course, but not a fighter – a tomboy.” Vestyn dwaalde af van zijn oorspronkelijke tekst, langzaam aan verdrinkend in haar ijsblauwe ogen die te schitterend waren voor deze wereld. “I am sorry, it appears that I drifted off a bit, which is probably caused by the lack of sleep last night. Forgive me, my lady.” loog hij soepel om te voorkomen dat hij nog een andere blunder zou begaan en zij zou denken dat hij op haar aan het azen was. Dat was Vestyn overduidelijk niet van plan, en al was het wel zijn intentie geweest, dan nog was het niet mogelijk voor hen om samen te zijn op die manier. Hij was de Dauphin van Valance, de troonopvolger van zijn vader, de koning. En zij was.. Ja, wat voor titel droeg deze donkerharige, beeldschone vrouw eigenlijk? Ze leek van adel te zijn, iets waar hij weinig twijfels over had, maar tot welke rang ze behoorde was hem niet duidelijk – nog niet althans.

“If it’s really true, and honestly I doubt that a bit, where have you learned to fight?” vroeg Vestyn, een poging wagend om geïnteresseerd over te komen, om indruk te maken op haar. De prins wilde absoluut niet overkomen als een verwende, know-it-all, koninklijke snob, een betweter of een arrogante zak. Voor nog onbekende redenen wilde hij, hoopte hij, dat ze hem aardig zou gaan vinden. De blonde jongeman zag dat haar aandacht van hem naar haar roankleurige merrie gleed. “What would they be without characters?” waren haar woorden, zacht uitgesproken en met een glimlach op haar tedere lippen. Lippen die er zeer verleidelijk uitzagen, zo zijdezacht als satijn en zo vloeibaar als gesmolten goud. De Dauphin beeldde zich in hoe het zou zijn om haar lippen op de zijne te voelen. Zijn ogen werden hierbij voor een kort ogenblik gesloten, volledig opgaande in zijn dagdroom.

“Fine. Just know I’m not fine with it,” zei de adelvrouw. “Your Grace.” werd er nog snel achteraan geplakt. Ruw werd hij door haar woorden uit zijn stoute dagdroom gerukt. Even keek Vestyn verward in het rond, zoekend naar de grens tussen de realiteit en zijn verbeelding, die hij algauw weer gevonden had. Zonder verder op haar overduidelijk verveelde gelaatsuitdrukking en ongepaste toon van spreken in te gaan, spoorde hij Bucephalus aan tot een rustige, beheerste stap. Vrij snel daarna voegde de merrie van de vrouw zich bij hem. De merrie gaf zijn hengst moeilijkheden die Vestyn maar met moeite onder bedwang kon houden. Hij gokte het erop dat de jonge dame het met opgezet deed door haar paard d’r gang te laten gaan. Irritatie borrelde in de kroonprins omhoog, maar hij besloot er verder niet op te reageren, aangezien de tocht naar huis voorlopig nog niet voorbij zou zijn. En hij had geen behoefte aan een onprettige, stille rit naar het kasteel. Hij zou zijn humeur niet laten beïnvloeden door het vervelende gedrag van een vrouw en haar evenals irritante paard. Het leek alsof Bucephalus er hetzelfde over dacht, want de hengst leek onder zijn ruiter eindelijk een beetje de ontspanning te vinden. Vestyn weerspiegelde dit gedrag onbewust nu hij wist dat niet al zijn concentratie continue bij de Andalusiër hoefde te blijven.

Vestyn spitste zijn oren bij het horen van de lady’s zoete, twinkelende stem. Ze stelde haarzelf voor als Faylice, en zoals hij al had vermoed was ze niet vaak te vinden in zijn bijzijn op het hof van Valance, ze leefde dus meer op de achtergrond. De glimlach op zijn gelaat werd groter dan voorheen nu hij een naam kon koppelen aan het gezicht van de prachtige, mysterieuze dame. “Well, you have a gorgeous name, Lady Faylice. Your parents should be complimented for coming up with such a wonderful name.” sprak de jonge prins lovend en flirtend tegelijkertijd, waarbij hij haar twee kijkers voor geen seconde alleen liet. “You know what? Screw it, you may call me Vestyn instead of all the fancy titles I bear.” Bij het uitspreken van de zinnen speelde een vreugdig briesje met zijn blonde krullen. Op dat moment leek hij vele malen vrolijker en minder plechtig dan dat hij in werkelijkheid was. Vestyn was zoveel meer dan alleen de Dauphin, de kroonprins, of de zoon van de koning – dat was het plaatje wat de buitenwereld van hem zag. Delen van zijn persoonlijkheid die alleen zijn meest naaste familieleden en vrienden zagen, waren diep verborgen onder een harnas aan plechtigheden en taken die hij met zich meedroeg. Hij was de toekomst van Valance, en het volk moest dus het idee hebben dat hij een waardige koning zou worden. Niet een flirtende jongeman die met elke knappe vrouw die zijn pad kruiste tussen de lakens dook. In werkelijkheid was hij ook totaal niet zo, maar de roddels die door de bedienden en andere aanwezigen op het hof werden verspreid, gingen als wildvuur rond en konden niet makkelijk in de doofpot worden gestopt.

Faylice vroeg hem wat hij zo alleen in het bos uitvogelde. Vestyn wist dat mensen achterdochtig zouden reageren als ze de Dauphin van Valance alleen en zonder enige vorm van bescherming, geen bewakers of iets, in het bos buiten de veilige muren van het hof vonden. En dat zeker in een relatief onbewoond deel van het bos dat weinig werd gepatrouilleerd door de soldaten. “Normally, I wouldn’t have answered to a fairly strange woman, but since I know your name, I guess you may know the truth.” begon de blondharige kroonprins met spreken. “The reason that I’m out here on my own, without any guards to protect me, is that I enjoy the refreshing scent of the early morning, the welcoming warmth of the rising sun, the birds singing their beautiful songs, but above all the feeling of freedom. Sometimes I just need to leave my hectic way of life at court, to be able to be just me, not the prince of anything. It’s relatively hard to be the Dauphin of Valance, even when my parents rule the country, there’s always the expectations and hopes they all have for you – me. I can never outrun them, no matter the effort I put in running away from them, keeping them at a safe distance from my mind and heart. Some days I just feel trapped with that burden.” eindigde Vestyn zijn geklaag over zijn leven. Waarschijnlijk had Faylice er niet op zitten wachten, maar het was nu eenmaal gezegd en daar kon hij niks meer aan veranderen. Toch gooide hij er nog snel een excuses achteraan. “I’m sorry, I shouldn’t have bothered you with this. Let’s just forget every word I said and continue our way back to the castle.” Hij spoorde zijn trouwe ros aan tot een kalme handgalop.
For Faylice
1230 woorden

--------------------
user posted image user posted image user posted image
PM
^
Faylice R. Medici
 Posted: 03 Jul 16, 16:38
Quote

""

19 posts


she’s a true queen
any king would die for
Cybelle’s oortjes hadden zich gespitst op wat geritsel in de bosjes. Nieuwsgierig liet draaide de merrie haar hoofd en ziet haar hals iets vallen. Faylice volgde de blik van de merrie en vond een klein muisje wat tussen de hoeven doorschoot. Een kleine schok was voelbaar door het fijne lijf van de merrie voordat ze haar weg vervolgde. Glimlachend gaf Fay haar nog een klein kriebeltje zoals dat altijd deed als ze iets “engs” had overwonnen. Wanneer ze weer opkijkt ziet ze de verbazing op het gezicht van de blonde man en kijkt hem onverschillig aan. “As much as I would like to believe that, my lady, but you do not appear to be a skilled fighter. Don’t get me wrong or feel offended, but your looks are very lady-like – and that’s a not a bad thing, I love that about young, noble women. So, you should take that as a compliment. You’re slender and petite in appearance and beautiful, of course, but not a fighter – a tomboy.” Aandachtig luisterde ze naar zijn woorden terwijl ze wist dat ze zich op het einde van haar vermomming bevond. Ze had vroeger nooit zo vaak jurken aan en stak meer tijd in het leren hoe met zwaarden om te gaan dan hoe een buiging wel niet zou moeten.

“I am sorry, it appears that I drifted off a bit, which is probably caused by the lack of sleep last night. Forgive me, my lady.” Brak hij haar uit haar gedachten. ’No, you shoudn’t be apologizing, my lord.’ Bracht ze snel, hopend dat hij er verder over zou zeggen en het zou laten. Waarom moest ze met haar stomme kop altijd zo eigenwijs zijn? Ze zuchtte even terwijl ze voorzichtig aan bekendere terreinen betrad. Dit stuk van het bos lag nog steeds aardig ver weg, maar ze waren in ieder geval al redelijk opweg. Toch kwam de man er even later toch op terug, een lichtelijk nerveuze rilling trok door haar maag heen. “If it’s really true, and honestly I doubt that a bit, where have you learned to fight?” Ze dacht even zichtbaar na terwijl ze even de rust bij de oortjes van Cybelle kon vinden. Hij zou niet zo snel door haar schild heen kunnen breken, maar toch had hij met zijn blauwe ogen meer van haar los gemaakt dan dat ze wilde.

’Well I never have been a total girly girl that dresses up all the time. I really wanted to know how to defend myself when that was necessary, so I took some training, your grace.’ Na een korte stilte hadden haar woorden geklonken, voorzichtig uitgekozen terwijl ze even deed glimlachen uit beleefdheid. Haar merrie had inmiddels haar interesse opgegeven voor de omgeving waar ze verschillende keren in omkeek. Cybelle genoot ervan om elk blaadje te zien bewegen in de scherpheid die ze had, het paste dan ook precies bij hoe Faylice de bossen deed ervaren. Ze snoof even toen de zon de bloemen deed ontwaken die op hun beurt de heerlijke geuren loslieten. Het liet haar humeur verdwijnen, hoewel ze het er nog steeds niet helemaal mee eens was.

De glimlach van hem liet haar ijzige ogen zijn gezicht verder verkennen. Langzaam werden nog kleinere details haar kenbaar en lieten een kleine twinkel in haar ogen staan. “Well, you have a gorgeous name, Lady Faylice. Your parents should be complimented for coming up with such a wonderful name.” Ze stopte zijn complimenten voordat ze wat konden doen, ze kende zijn personaliteit niet en daarom was ze voorzichtig met de spelletjes die hij kon spelen. Haar ouders lieten een pijnlijke steek achter, al liet ze dat niet merken. Haar glimlach vergrootte zich even om de pijnlijke frons te verbergen. “You know what? Screw it, you may call me Vestyn instead of all the fancy titles I bear.” Zijn vrolijkere toon liet haar even fronsen. ’Well that’s a relief, Vestyn.’ sprak ze bewust, met een speelse klank op zijn naam. Ze mocht waarschijnlijk wel niks voorstellen, maar ze wist in ieder geval met wat voor een persoon ze te maken zou hebben als hij zou opvolgen als koning.

Haar vraag, uit oprechte nieuwsgierigheid werd tot haar verassing beantwoord. “Normally, I wouldn’t have answered to a fairly strange woman, but since I know your name, I guess you may know the truth.” Fays ogen vonden de felblauwe kijkers van hem en luisterde aandachtig naar wat zijn woorden zouden brengen. Echter had ze maar een paar zinnen nodig om volledig in haar gedachten op te gaan. Zijn lippen zagen er zacht uit en ze vroeg zich af hoe ze zouden voelen als ze op de hare zouden staan. Een beeld vormde zich die haar alleen maar verder liet verdrinken in zijn ogen. Toen zijn lippen ophielden met spreken duwde ze de gedachten ver weg, even wegkijkend naar de omgeving. “Normally, I wouldn’t have answered to a fairly strange woman, but since I know your name, I guess you may know the truth.” Zijn woorden lieten haar weer terug kijken, gelukkig had ze wel wat opgepikt tussendoor zodat ze zichzelf uit haar dagdroom kon praten. ’No it’s fine, I can understand you feel that way, your grace.’ Sprak ze zacht terwijl ze zocht naar verdere woorden.

Terwijl ze de zwarte hengst in galop vooruit zag spurten duurde het maar even voordat Fay haar lichte roan aan had gespoord in een handzaam galopje. Ondanks dat de merrie fijngebouwt was had ze lange benen. Ze herinnerde zich hoe ze als veulen had gestunteld met de lange stelten. Het liet wederom een glimlach achter op het gelaat van Fay voordat ze zich op de man naast zich richtte. Dit keer nam ze de hengst in zich op en bestudeerde even hoe de bespiering en bouw was. ’That’s a beautiful horse, my lord.’ Concludeerde ze met het enigste wat in haar op kwam. Ze stond in een tweestrijd als de man naast haar zoveel echte emotie in haar opriep, maar hield zich voor dat hij gewoon een spelletje speelde. Zoals de meeste dat deden, gewoon voor hun eigen plezier.

words: 1022 | tag: Vestyn | outfit: Leather

PM
^
Vestyn F. Tenebrae
 Posted: 04 Jul 16, 13:48
Quote

"I stand on mountain tops believing that avalanches will teach me to let go."

Dauphin
Male
Engaged
15 posts


WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

De wind sloop door de hoge loofbomen die het bos rijk was, elke centimeter van elke boom strelend met haar zachte, koele aanraking voordat ze – speels en ondeugend dat ze was – weer verder sprong naar een andere plant. Ook Vestyns goudblonde krullen konden niet ontkomen aan haar vrolijke, enthousiaste grip; ze trok lieflijk aan zijn haren, speelde er kort mee, waarna ze hem weer met rust liet. De Dauphin toverde een magische glimlach op zijn blanke gelaat, zijn lippen omhoog krullend bij de gedachten aan de talloze ochtenden die hij in alle vrijheid had mogen doorbrengen in het gezelschap van het stille, maar aangename, bos. Hij beminde de vrijheid die het woud hem schonk, elke ochtend weer opnieuw, ongeacht het seizoen of de weersverwachting. Hij en zijn trouwe ros Bucephalus genoten er beiden ontiegelijk van. Alsof de gitzwarte hengst zijn gedachten kon lezen brieste hij opgewonden, kort weliswaar maar toch krachtig en luid genoeg om de aandacht van de prins te trekken. “You’re enjoying this trip too, right buddy?” fluisterde Vestyn in Bucephalus’ grote oren die op hem gericht waren, terwijl hij naar voren over de manenkam van zijn paard leunde en hem een klopje op zijn krachtige hengstenhals gaf. Met een zekere lenigheid veerde de kroonprins weer terug in zijn vorige positie in het zadel en focuste zich weer op de tocht die voor hem lag.

“Well, I never have been a total girly girl that dresses up all the time. I really wanted to know how to defend myself when that was necessary, so I took some training, Your Grace.” sprak Lady Faylice, daarmee de stilte verbrekend die tussen het tweetal had gehangen. De Dauphin van Valance kantelde zijn hoofd naar rechts en bestudeerde het smalle, vrouwelijke gezicht van de dame nieuwsgierig. Het was een antwoord dat hij niet zo snel had verwacht, maar zeker niet minder interessant daardoor. Nee, in tegendeel zelfs. Ze begon hem met de minuut meer en meer te boeien. “So my guessing was wrong after all. You are a tomboy – or you used to be, at least.” grinnikte de blonde jongeman opgewekt. “I have to admit it. Lady Faylice, you keep surprising me. What more secrets do you have for me to unravel?” grapte Vestyn lachend. Hoewel het meer een grap dan een daadwerkelijk serieuze vraag was geweest, bevond zich er toch een deel van waarheid in. Hij wilde maar al te graag weten wat ze hem nog meer te brengen had.

Woorden werden uitgesproken door Faylice’s lippen, woorden die voor hem bedoeld waren. “No, it’s fine, I can understand you feel that way, Your Grace.” Een emotie die in de richting van dankbaarheid dreef, nestelde zich in zijn buik en werd weerspiegeld in zijn hemelsblauwe kijkers, terwijl de speelse glimlach op zijn gezicht veranderde in eentje van voldoening. “Thank you for understanding, my lady.” sprak Vestyn er nog achteraan om zijn dankbaarheid eveneens in woorden uit te drukken, mocht ze zijn non-verbale signalen gemist hebben. Alhoewel, daar twijfelde hij niet zozeer aan. De blondharige Dauphin gaf zijn aandacht weer terug aan de ruim bewegende hengst onder het zadel, en spoorde hem aan tot een rustige handgalop.

De wind joeg door de lange manen van de roetzwarte hengst en liet ze opvliegen in de suizende lucht, eeuwig dansend op het ritme van de wind. “That’s a beautiful horse, my lord.” was de conclusie van de donkerharige lady. Vanaf zijn galopperende ros keek Vestyn achterom naar Faylice. Het kostte de ervaren ruiter weinig moeite om zijn aandacht te verdelen tussen de voortdenderende hengst en de lieftallige dame op de eveneens mooie merrie vlak achter hem. Het deed zijn ego goed om te horen dat Bucephalus een prachtige, imposante verschijning was. Natuurlijk wist de kroonprins dat van zichzelf al, maar om het uit andermans mond te horen komen was zelfs nog beter. “Thank you, my lady. Your mare is beautiful and gracious as well.” weerklonk zijn compliment in het luchtruim, oprecht en nauwkeurig uitgekozen. “Anyhow, let’s quit this lovely chat, and make some move towards Court, as it’s almost noon. And I don’t want to miss my delicious lunch with roasted berries fresh from the castle’s garden.” riep de Dauphin achterom naar de lady, waarna hij zijn zwarte paard aanspoorde tot een flinke gallop. Het zou nu niet lang meer duren voordat ze de kasteelpoorten zouden bereiken.

Na enkele kilometers te hebben afgelegd in galop arriveerde het tweetal en hun paarden weer terug bij de grote, gietijzeren poorten van het immense kasteel. Vestyn nam Bucephalus terug tot een kalme, beheerste stap en stopte uiteindelijk een paar meter voor de ingang van het hof. Hij wachtte geduldig tot Lady Faylice en haar merrie zich bij hem hadden gevoegd. “We must say farewell, I fear. It was a delight to meet you, Lady Faylice. And who knows, maybe we happen to run into each other sometime at court.” zei de kroonprins van Valance, flirterig en oprecht vriendelijk tegelijkertijd. “Goodbye for now, my lady.” plakte hij er nog gauw achteraan met een luchtkus als extra toevoeging, voordat hij zijn ros met zijn benen het teken gaf om te gaan. Algauw verdween de jonge, blonde man door de poorten, de wachters kort groetend, waarna hij zijn paard afleverde aan één van de vele stalknechten bij het stallencomplex. Vestyn gaf zijn trouwe vriend nog een laatste kus op diens zwarte neus, en vervolgde zijn weg naar de eetzaal van het paleis, waar een overheerlijke maaltijd op hem stond te wachten.

Later die dag: De lunch lag als een zachte deken in Vestyns maag, hem vullend met een gevoel van genot en voldaanheid. Het had hem voortreffelijk gesmaakt, maar dat was die bediendes ook geraden, anders had hij er persoonlijk een bezwaar van gemaakt. Wat waarschijnlijk resulteerde in het ontslag van de desbetreffende bediende die hem die middag had bediend. Het binnenpretje dat de Dauphin momenteel ervaarde, gaf hem een kleine grijns op de lippen. Enkele adellieden die zich op dat ogenblik in dezelfde gang als hem bevonden, schonken hem vragende blikken, niet wetend waaraan de prins zo’n vreugde beleefde. De goed bevallen maaltijd was niet het enige wat hem in zo’n uiterst blije stemming bracht en hield. De gedachte aan het koninklijke feest van vanavond gaf hem net zoveel vreugde. Dan niet zozeer het idee dat er een party op het paleis werd gehouden. Nee, dat absoluut niet, aangezien hij normaal gesproken nooit zo van de feestjes was. Echter was deze keer anders, of de prins hoopte dat tenminste, want een bepaald persoon zou hem vergezellen tijdens de vele dansen die er gepland stonden voor die avond. De al aanwezige grijns op zijn rooskleurige lippen verbreedde toen hij een passerende, vrouwelijke bediende naar zich toewenkte. De vrouw keek hem even vragend aan, maar kwam vervolgens braaf naar hem toe. “I want you to inform the tailors to make an absolutely beautiful dress for a very special lady. She is going to attend the feast tonight at my side as my personal guest. This lady I’m talking about is Lady Faylice. Once the dress is ready, bring it to her chambers and make sure that she is all comfortable and well before escorting her to the party at seven o’clock in the evening. Understood?” commandeerde de Dauphin van Valance. Hij wilde zich al omdraaien, maar bedacht zich op het laatste moment. “Before you leave, don’t forget to give her this.” hij overhandigde een nauwkeurig samengevouwen briefje met de bordeauxrode zegel van de Dauphin erop. De vrouwelijke bediende knikte en verliet gehaast de gang om aan haar taak te beginnen, na een deftige ‘yes, my lord’ te hebben gemompeld. Zij wist niet wat er in dat briefje stond, maar hij wel, en bij de gedachte aan de tekst op de brief moest hij kort even lachen.

My dearest Lady Faylice,

I hope you enjoyed our trip as much as I did. I never got the chance to properly thank you for your pleasant company on the ride back home. See this invitation to the royal party as a thank you for it. The dress that comes with this letter, is yours to keep. Please, wear it tonight as you accompany me during the evening. The servants will escort you to the party hall at seven o’clock. I hope to see you there.

Yours sincerely,
Vestyn


De avond van het feest was aangebroken. De uren voorafgaand aan het grote spektakel hadden zwaar op de Dauphin gewogen. Het duurde hem allemaal veel te lang. Zijn humeur was er in die tijd ook niet veel beter door geworden. Alles ging hem te traag en te slordig. De bedienden hadden zijn kleding voor het feest te laat afgeleverd in zijn privévertrek, er waren verschillenden zaken die nog geregeld moesten worden voordat de adel ontvangen kon worden. Zaken zoals het klaarzetten van het feestmaal, het verdelen van de adel over de verscheidene tafels die aan zijkanten van de grote partyzaal stonden verspreid, en natuurlijk niet te vergeten: het bijeenrapen van de koninklijke familie voor het ontvangst vooraf. Gelukkig was alles op tijd geregeld, dankzij het snelle handelen van de kroonprins en de koningin. Zenuwachtig wiebelde de Dauphin van zijn ene hak naar de andere. Hij had nu zowat alle nobele edellieden wel gehad met begroeten, maar een bepaald persoon ontbrak nog aan de lange rij adel. Faylice. Vestyn was bang dat ze niet meer zou komen opdagen, of dat er iets was fout gegaan in de communicatie tussen de bediendes onderling. Dat de verkeerde dame zijn uitnodiging zou hebben ontvangen en nu dus haar weg maakte naar de grote zaal. Hij beet onbewust op zijn onderlip bij die gedachte. “What is troubling you, my son?” waren de woorden van Queen Adaline naast hem. De jonge kroonprins keek in de diepblauwe ogen van zijn geliefde moeder, die hem op haar beurt bezorgd aanstaarden. “Nothing, Mother. I’m just waiting for someone to arrive, but she hasn’t shown up yet.” gaf hij zijn moeder als reactive op haar bezorgde vraag. Adaline keek haar zoon nieuwsgierig en medelevend aan. Ze was benieuwd wie deze ‘she’ was, want blijkbaar maakte Vestyn zich er nogal druk over of ze wel zou komen opdagen of niet. “I am sure she will. Don’t worry so much, my son. Have faith.” zei ze, waarna haar aandacht van hem naar de resterende rij edellieden die nog begroet moesten worden ging. Vestyn wilde zijn moeder maar al te graag op haar woorden geloven, maar de stille paniek in zijn hart bleef ondanks haar goede bedoeling om hem gerust te stellen. Op dat moment zag hij vanuit zijn rechterooghoek een bekend figuur opduiken. Het was de vrouwelijke bediende die hij die middag de opdracht had gegeven voor de jurk. Zijn hoofd werd rap in haar richting gekeerd, waarbij zijn blonde krullen voor een seconde door de lucht dansten. Zijn blauwe kijkers waren hoopvol gericht in de richting waaruit de bediende was gekomen. Vestyn wist het nu zeker. Elk moment zou de donkerharige dame ten tonele kunnen verschijnen.
For Faylice
1835 woorden <3

--------------------
user posted image user posted image user posted image
PM
^
Faylice R. Medici
 Posted: 07 Jul 16, 18:13
Quote

""

19 posts


she’s a true queen
any king would die for
Ze waren inmiddels al een tijdje onderweg naar het paleis. Langzamerhand lieten de bomen zich herkennen, kwamen de paden haar bekender voor. Ze merkte aan Cybelle dat haar passen met de meter zekerder begonnen te worden, haar lange benen hadden een stevige tred aangenomen. Het was maar goed dat de blonde man zo’n groot paard onder zich had. Plots zag ze hem voorover buigen om wat naar zijn paard te fluisteren, glimlachend zag ze hoe het paard er positief op reageerde door even tevreden zijn oren naar achteren te draaien. Lang duurde deze blik niet voordat haar ogen automatisch doorgleden naar de man en zijn achterwerk. Even bleef haar blik rusten op het beeld totdat hij soepeltjes terug schoof. Tactisch liet ze haar ogen op een boom achter hem vallen zodat hij niet zou zien waar ze naar aan het kijken was.

Faylice kon zien dat hij geboeid was in haar, ze was zeker geen standaard geval, maar ze moest uitkijken zich niet te verraden. Ze had het net een klein beetje voor elkaar op het hof. In het begin was ze in zichzelf gekeerd, vreemd voor contact omdat ze zo’n lange reis achter zich gehad. Het was raar om haar eigen stem weer te horen nadat ze weken in stilte was rondgetrokken, ze had geen woorden nodig gehad om met de merrie te communiceren. “So my guessing was wrong after all. You are a tomboy – or you used to be, at least. I have to admit it. Lady Faylice, you keep surprising me. What more secrets do you have for me to unravel?” Het was amuserend bedoelt, maar het gaf Fay geen rust hem dat te horen zeggen. ’Who knows?’ sprak ze lichtelijk speels. Waarna ze zichzelf wel voor haar kop kon slaan, het zou een sport worden voor de blonde man naast haar om achter die geheimen te komen. Waarom moest ze perse nou haar eigen karakter zo sterk naar voren laten komen? Een mysterieuze blik maakte haar zin af terwijl ze, voordat ze in zijn ijsblauwe ogen zou verdrinken, weer naar de weg voor zich keek.

Hij had haar dagdroom gelukkig niet opgemerkt en bedankte haar aanzienlijk. Het gaf haar de glans even haar lippen op te trekken tot een grijns waarna ze weer begon te friemelen met het stukje manen van Cybelle wat nu toch wel heel erg werd mishandeld. Zijn woorden bevestigde haar gevoel alleen maar waarna hij zijn paard tot een galop deed aansporen. De lange benen van de lichte roan hadden geen moeite met de grootte van de hengst naast zich. Al waren de sprongen van de merrie extra elegant nadat de zwarte hengst in haar vizier was gekomen. Haar hals stond strak gespannen en had zich extra gebogen. Het liet een kleine grimas staan op het gelaat van Faylice terwijl ze de blonde man deed volgen.

Ze was uit beleefdheid achter hem gebleven, na enige nukkige sprongen van Cybelle accepteerde ze dat ze niet voorop mocht en bleef braaf in de voetsporen van de lustiano hengst. “Thank you, my lady. Your mare is beautiful and gracious as well. Anyhow, let’s quit this lovely chat, and make some move towards Court, as it’s almost noon. And I don’t want to miss my delicious lunch with roasted berries fresh from the castle’s garden.” Klonk zijn stem terwijl hij zijn hengst extra aanzette. Ze besloot er niet op te reageren terwijl ze relaxt meeging op het tempo. Ze was gewend lange ritten te maken, en had deze ochtend ritten maar al te vaak gedaan.

Eenmaal aangekomen liet ze de blazende merrie even terugkomen in een stap. De grote muren rezen al op vanaf enkele kilometers afstand, en waren alleen maar groter geworden bij het naderen van de poorten. Een afwezige blik was op haar gezicht gegleden, kijkend naar de rug van de blonde man voor zich. Met de krullen die meeveerden op elke sprong die de zwarte hengst had gemaakt. “We must say farewell, I fear. It was a delight to meet you, Lady Faylice. And who knows, maybe we happen to run into each other sometime at court.” Bracht haar aandacht terug. Ze stond op het punt iets terug te zeggen toen hij nog wat toevoegde. “Goodbye for now, my lady.” De luchtkus liet haar licht blozen waarna ze haar woorden op maakte. ’It was a honour to meet you, my lord’ Bracht ze terug met haar zo herkenbare zachte stem, die ze met een kleine hoofdbuiging bracht. Ze bleef even staan kijken hoe Vestyn deed wegrijden en verderop zijn paard afleverde, waarna ze zelf ook door de poorten stapte.

Na een klein gesprek met de poortwachter nam ze een afslag eerder naar een van de andere stallencomplexen. Waar er een stalknecht klaar stond wees ze hem af en stapte van haar merrie af. Ze zadelde haar zelf af en gaf haar de laatste welverdiende aandacht voordat ze het tuig deed afleveren aan het personeel wat er rond liep. Fay was laat voor de lunch maar wist zich nog wat brood mee te pakken, ze zou toch niet veel honger hebben na het tafereel wat zich deze ochtend had afgespeeld. Het had haar eindeloos veel vragen opgeleverd. Deed hij dit om met haar te spelen, gewoon omdat hij dit kan? Om zijn ego te strelen? Wie weet had hij haar eerder gezien en was ze verdacht geworden? Snel schudde ze het zich van zich af voordat ze haar werkzaamheden begon.

Later die dag: Terwijl ze even vrij had was ze naar haar eigen vertrek te gaan. Er zou ’s avonds een feest zijn, maar alleen de hofdames die echt zouden willen mochten aanwezig zijn. Het was een feest van de hogere adel en dat maakte het voor Fay een feest waar ze niet naartoe zou gaan. Ze bedacht zich te helpen met de bediening, ergens achter de schermen en had zich daarop voorbereid. Ze was afwezig uit het raam te kijken naar een van de tuinen die een, in tegenstelling tot vanmorgen, bruisende uitstraling had, als er een bediende binnen kwam lopen. Ze werd begroet met een schaapachtige glimlach terwijl ze een pakketje met brief vast had. Met de woorden dat dit voor haar zou zijn. Een korte bevestiging volgde terwijl ze twijfelend het pakketje op haar bed legde. Was dit een grap? Langzaam verbrak ze de rode zegel en las de brief zorgvuldig door. Wat?

Even liet ze zich op het bed vallen terwijl ze de woorden nogmaals één voor één voorlas. Nee ze was niet comfortabel met deze brief. Net zo langzaam kroop haar hand nieuwsgierig naar het pakketje waarna ze het voorzichtig opende. Een prachtige jurk onthulde zich waarbij Faylice haar mond even open liet vallen. Het was een prachtige bordaux kleurige zijdestof die achter met een veter vast te maken was. Het zag er naar uit dat de jurk iets onder de taille uit zou lopen in een relatief soepele stof. Na er enige tijd mee geworsteld te hebben riep ze de hulp in van dezelfde bediende die verdacht snel kon helpen. Daarna moest haar haar ook perse gedaan worden, vond ze, waarop Faylice het met een lichte zucht toeliet. Voordat ze haar vertrek verliet wierp ze nog even blik in de spiegel. Het bijna stoere beeld wat ze ’s ochtends zou hebben gehad in het leren viel nu weg bij de subtiliteit die ze met zich mee bracht. Haar figuur werd omarmt door de strak zittende jurk, al was ze dat gewend. De kwaliteit van de jurk was duidelijk veel hoger dan de jurken die ze normaal aan had, ze had nog nooit zo’n zachte stof gevoelt. Een band had zich van haar halslijn om haar armen heen gespannen wat een romantische uitstraling gaf. Haar zachte haar wat voor een deel was opgestoken maakte het plaatje af. Een kleine glimlach vestigde zich op Fay’s gezicht voordat ze eindelijk haar kamer verliet.

De weg naar de feestzaal leek eindeloos te zijn, en meerdere ogen stonden in haar rug gebrand. Ze was bang geweest de jurk te beschadigen en had voorzichtig gelopen voordat ze had uitgevonden dat de jurk perfect op maat was gemaakt en precies goed viel. De aandacht die ze kreeg werd niet van harte genomen, ze hield er niet van om zo in het middelpunt te staan gezien ze bang was zichzelf te verraden. Al was er een deel die er stiekem een beetje van deed genieten. Voordat ze de hoek omging onderbrak ze even haar pas, en verdrukte de laatste gedachte dat het misschien een grap kon zijn, dan zou er wel heel veel moeite in gestoken worden toch? Dat zou ze toch niet waard zijn. De bediende liep voor haar uit en dwong Fay om achter haar aan te lopen. Toen ze de kroonprins in haar vizier kreeg, bleef ze even staan, overvloeit door alles wat er ineens gebeurde. En glimlachte even onzeker, wachtend op wat er zou gebeuren.

words: 1488 | tag: Vestyn | outfit: Leather

PM
^
Vestyn F. Tenebrae
 Posted: 09 Jul 16, 17:40
Quote

"I stand on mountain tops believing that avalanches will teach me to let go."

Dauphin
Male
Engaged
15 posts


WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

Haar sierlijke figuur kwam de hoek om, centimeter voor centimeter dichter bewegend naar dat de wachtende kroonprins. Zijn diepblauwe ogen werden als onwillige magneten naar haar toegetrokken, vergrendeld op haar betoverende verschijning. Het rood van haar jurk, zo rood als de fijnste en oudste wijnen uit de streek van Valance, contrasteerde harmonieus met haar bleke gelaat en haar fluweelzachte donkerbruine haar. De onschuldige schoonheid die haar slanke lichaam in diens eigendom had, was te puur en adembenemend om afkomstig van deze wereld te zijn. En toch bevond ze zich in exact dezelfde zaal als de Dauphin van Valance.

Een hand, vrouwelijk en elegant, werd zacht op de stof van nachtblauwe mantel gelegd. Als reactie op die handeling draaide de jonge, blonde kroonprins zijn hoofd opzij, rechtstreeks kijkend in de blauwe kijkers van Queen Adaline. Woorden waren niet nodig om te achterhalen wat ze bedoelde. Voor een moment voelde Vestyn zich weer dat kleine jongetje die altijd een bemoedigend duwtje in de rug van zijn moeder nodig had. Het was alsof hij de woorden in haar ogen kon lezen. “Go to her.” De blonde, krullende jongeman volgde haar ongezegde advies. De spieren in zijn ledematen ontwaakten uit hun korte slaap na oneindige minuten van stilstaan tijdens het verwelkomen van de adel. Als automatisch kwamen zijn benen in beweging, hem begeleidend naar de persoon waardoor hij thans was gefascineerd. De botten in zijn benen stopten met werken, gevolgd door de spieren en pezen. Hij had zijn doel bereikt.

“Lady Faylice, I am truly joyous to see you here. Your appearance is radiant like the sun, a light illuminating the room with its presence,” complimenteerde de jonge prins zijn eregast, waarbij hij een lichte buiging maakte ter begroeting. Haar zwarte wimpers leken nog langer nu hij zich nabijer in haar aanwezigheid dan ooit tevoren bevond, slechts enkele tientallen centimeters van haar gedaante verwijderd. De warmte komend van haar lichaam infiltreerde in zijn zenuwen, een tintelend gevoel achterlatend waar het de huidcellen had gekust, verdergaand naar andere delen van zijn huid die niet bedekt werden door kleding. “May I, my lady?” Vestyns linkerhand vond zijn weg naar de hare, haar pols teder omsluitend met zijn lange vingers, waarna ze kort daarna naar beneden gleden om samen te smelten met haar handen. Zijn handen en vingers pasten perfect in die van haar. Hij bracht haar omsloten hand naar zijn lippen en drukte er een zachte kus op, waarbij zijn blauwe kijkers die van Faylice continue in de gaten hielden, om haar reactie te pijlen, haar emoties te checken op enige vorm van ongemak of afwijzing. De prins schraapte zijn keel, daarbij het betoverende moment verbrekend. “What are your thoughts on the dress? I had it custom made by the tailors, and they did an amazing job – not that I expected a different outcome, of course. I think the dress fits your gentle frame perfectly, embracing it very beautifully,” sprak Vestyn beminnend op zachte toon. Zijn hand vond een weg omhoog naar haar porseleinen gezicht en streelde de fluwelen huid voor een ogenblik, voordat hij zijn ledemaat weer subtiel langs zijn zij liet hangen.

Na uitgebreid de tijd te hebben genomen voor zijn royale, ietwat romantisch-getinte, ontvangst van Lady Faylice, vond hij het tijd om zich weer bij de rest van de gasten te voegen in plaats van de hele avond met haar aan de rand bij entree te blijven staan. Niet dat de blonde man geen interesse meer had in de donkerharige dame, nee, dat absoluut niet. De Dauphin wilde haar maar al te graag aan iedereen laten zien. Haar pure schoonheid mocht door iedereen aanschouwd worden, aanbeden zelfs, maar alleen hij bezat het recht om er op andere manieren van te mogen proeven en genieten. Faylice was niet zijn eigendom, of zijn verloofde of vrouw, maar Vestyn voelde zich verantwoordelijk voor haar veiligheid en welgesteldheid. Ondanks dat hij haar pas had leren kennen in de nabije bossen van het hof, voelde hij de warme gevoelens in zijn hart ontwaken, een vuur in zijn ziel aanwakkerend dat hij nog nooit eerder had ervaren. Haar aanwezigheid deed iets met hem, iets dat zijn verstand nochtans weigerde toe te geven.
“Let’s join the party. I promise you it will be a night you shall remember for a very long time,” antwoordde de Dauphin van Valance met een mysterieuze twinkeling in zijn diepblauwe ogen, terwijl hij zijn arm aan haar aanbood.
For Faylice
736 woorden

--------------------
user posted image user posted image user posted image
PM
^
Faylice R. Medici
 Posted: 11 Jul 16, 16:03
Quote

""

19 posts


she’s a true queen
any king would die for
Haar onzekerheid had haar even geblokkeerd. Met moeite leek ze haar adem onder controle te kunnen houden. Een beeld stond op haar netvlies gebrand als werkelijk iedereen even de tijd nam haar te bekijken. Ze vroeg zich af wat ze allemaal dachten. De muziek galmde in haar hoofd en even zou ze denken dat het teveel zou worden. Ondanks dat hief ze haar kin hoog en zette haar een kleine glimlach op haar gelaat terwijl ze richting de Dauphin liep. Zacht als ze haar voeten één voor één nauwgezet op de grond plaatste. Ze was nooit sterk geweest in dit soort sociale dingen, maar dat zal meer door haar vader komen, die altijd een stokje voor haar plezier stak.

Fay’s focus werd weer terug op de blondharige man gelegd wanneer deze richting haar aan het lopen was. Zijn krullen leken nog meer op zijn schouders te dansen en zijn blauwe ogen leken nog feller. Haar ogen leken met de stap meer te verdrinken in zijn felblauwe kijkers, waarna ze alleen maar kon toekijken hoe hij dichterbij kwam. Dichterbij dan dat ze die hele ochtend waren geweest, dichterbij dan dat ze ooit bij hem was geweest. Het voelde als een roes die haar vastgreep en daarna niet meer los liet. “Lady Faylice, I am truly joyous to see you here. Your appearance is radiant like the sun, a light illuminating the room with its presence,” Zijn complimenten lieten haar even lachen, maar ontsnapte uit de roes. ’Thank you, my lord’ Bracht ze uit oprechte beleefdheid op, beseffend dat ze het middelpunt van de aandacht waren. Hoezeer ze ook een lichtelijk sarcastische opmerking zou willen maken, was ze er zich van bewust dat het niet de plek was om te doen. Ondanks dat gaven haar ogen een kleine hint van ”Really?” af. Zijn buiging beantwoordde ze met een langzame en diepe buiging en wende even haar af naar de grond, voordat haar ogen weer weggezogen werden in de zeeën die de man gaf.

De lichte aanraking liet kleine schokken door haar polsen heen lopen, waarna ze zich uitbreidde naar haar arm en schouders. “May I, my lady?” Waren zijn woorden die soepeltjes van zijn lippen afgleden. Een klein bevestigend knikje gaf genoeg om hem zijn vingers verder te laten glijden naar haar handen. Faylice haar adem stokte even toen ze zijn zachte lippen op haar hand voelde, het was precies zoals ze zijn lippen had voorgesteld. Zijn blauwe ogen bleven haar aankijken en het liet een kleine sprankel in haar ogen ontstaan, en even leek de hele wereld om hen heen te vervagen. Het enigste wat uit deed maken was het contact dat ze had met hem. “What are your thoughts on the dress? I had it custom made by the tailors, and they did an amazing job – not that I expected a different outcome, of course. I think the dress fits your gentle frame perfectly, embracing it very beautifully,” Verbrak de Dauphin het magische moment waarna ze zijn vingers langs haar gezicht voelde strelen. Zijn vingers lieten een koude waas achter, eentje die smeekte om meer, meer contact, meer warmte van hem. ’It’s a gorgeous dress, thank you my lord.’ Sprak ze met haar zo’n iconische zachte stem.

Wanneer zijn aandacht zich verplaatst naar de rest van de zaal geeft het Faylice de kans zich even terug op aarde te plaatsen. Ze moest dit niet doen, ze was kwetsbaar, had veel kans haar dekmantel te verliezen. En wat zou hij ook moeten met haar? Ze was niks, en zijn huwelijken zouden voor hem geregeld worden, ze zou niks meer voor hem zijn als hij een nieuwe vrouw had gevonden. Toch kon ze de aantrekkingskracht niet ontkennen. Ze zou zich op glad ijs bevinden maar haar hart kon het niet hebben het nu af te kappen. “Let’s join the party. I promise you it will be a night you shall remember for a very long time,” Zijn woorden brachten haar aandacht wederom bij de blondharige man waarbij hij zijn arm aanbood. ’Seems like a good idea, your grace.’ Ging maar al te soepel over haar lippen, waarna ze niet twijfelde om zijn arm aan te nemen. Het voelde alsof de vonken er wederom vanaf sprongen.

Terwijl ze begon te lopen duwde ze de Dauphin subtiel richting een rustige hoekje die redelijk afgeschermd was waarna ze de man intens aankeek. Het was impulsief zo de controle te pakken en misschien het domste wat ze kon doen, maar ze moest het van haar hart af hebben. ’What are you doing?’ Was het enigste wat ze uit haar ineens droge strot kreeg, waarbij haar hand even in zijn arm kneep. Het was een oprechte vraag, ze zou moeten weten waar ze aan toe zou zijn. Wat was zijn bedoeling? Wat zou hij er zelf over denken? Een onzekere blik had zich gevestigd in de donkerbruine kijkers, terwijl ze hem onderzoekend aankeek. Niet wetend wat er zou gebeuren, waarbij ze gelijk spijt had van wat ze had gedaan. Kon ze met haar koppige hoofd niet gewoon een avondje genieten? Waarom moest ze het altijd voor zichzelf verpesten? Haar blik werd met de seconde onzekerder als de ongemakkelijke stilte deed volgen, terwijl ze wachtte op zijn antwoord.

words: 875 | tag: Vestyn | outfit: Ball dress
PM
^
Vestyn F. Tenebrae
 Posted: 12 Jul 16, 15:56
Quote

"I stand on mountain tops believing that avalanches will teach me to let go."

Dauphin
Male
Engaged
15 posts


WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

De feestelijke, klassiek-getinte muziekcompositie weerklonk op de achtergrond, vervagend naar uiterste delen van de Dauphins hersenspinsels terwijl zijn aandacht zich nog altijd ten volste bij de donkerharige vrouw bevond. Haar woorden weergalmend in zijn hoofd, een beleefd bedankje na zijn uitbundige compliment over haar letterlijk oogverblindende verschijning, gevolgd door een lichte buiging. Hij toverde een hartelijke, warme glimlach op zijn blanke gelaat, zijn blauwe ogen fonkelend van goed verborgen verlangen bij elke millimeter die de lach op zijn gezicht innam. “I meant every word I said,” fluisterde Vestyn in haar gezicht, nauwelijks hoorbaar voor de rest van de zaal. “You are verily one of the most beautiful ladies I have ever seen. And I don’t just say that to flirt with you, because I do not deny that, but also because I think you’re an amazing person with so much potential,” eindigde de blonde kroonprins zijn ‘speech’. Hij kon uren vullen met alleen al haar de hemel in prijzen – een vrouw die hij amper kende, vrijwel niets van af wist, behalve hoe ze eruit zag en wat haar voornaam was.

Faylice nam de prins’ aangeboden arm zonder enig spoor van twijfel aan, wat hem op zijn beurt weer een zelfverzekerdheid boost gaf. Het leek erop alsof ze dit – wat de definitie dan ook mocht wezen – ook wilde, net zoveel als zijn hart het wou. Zijn benen bewogen als vanzelf naar de rest van het exclusief uitgenodigde gezelschap, dat zich voornamelijk midden in de zaal of bij de ellenlange tafels met de oneindige keuze aan voedsel bevond. Het bleek echter dat de jonge dame aan zijn arm andere plannen had dan hem. Hij wilde maar al graag samen met haar elke uithoek van de dansvloer verkennen, dansend en lachend, alle zorgen vergetend. Het fragment speelde zich al helemaal uit in zijn hoofd. Zijn hand op haar rug geplaatst, slechts enkele millimeters verwijderd van de gladde, soepele huid eronder, afgescheiden van de sidderende lichaamswarmte door de dunne zijden stof van haar bordeauxrode jurk. Hij zou haar geleidelijk, maar met zachte en tedere hand, leiden over de dansvloer, samen de pas en het tempo bepalend – perfect op elkaar afgestemd, als yin en yang, water en vuur, aarde en lucht.

Maar zoals eerder gezegd: Lady Faylice had andere ideeën over de indeling van deze avond dan hem. En om heel eerlijk te wezen, het stond de Dauphin absoluut niet aan. Toch liet hij zich leiden naar een afgelegen hoek van de grote zaal, stiekem nieuwsgierig naar de reden achter haar brutale handeling. Haar woorden kwamen daarom ook vrij abrupt en onverwacht, zeker omdat ze hem het idee had gegeven dat ze het naar haar zin had. “What are you doing?” Het was slechts een simpele vraag, maar de betekenis erachter lag veel dieper, en dat wist Vestyn maar al te best. Hij had met zijn hart gehandeld, niet met zijn verstand. Als hij naar het advies van dat laatst genoemde had geluisterd, dan had zij nooit de luxe van deze avond mogen meemaken. Dan was Faylice nooit in het gezelschap geweest van de Dauphin van Valance geweest. De blonde man verlangde naar iets wat nooit van hem zou zijn. Hij was een grote fout begaan, eentje die nog rechtgezet kon woorden door haar nu meteen de deur te wijzen en haar voorgoed uit zijn gedachten te verbannen. Maar hij kon het niet. De kroonprins wilde haar té graag, verlangde té veel naar de warmte van haar zowat gloeiende huid onder de dieprode satijnen jurk. Naar haar zachtroze lippen die als twee wolken uit de hemel waren afgereisd om de zijne te ontmoeten.

De groeiende onzekerheid in Faylice’s ijsblauwe kijkers bracht Vestyn terug naar het hier en nu. Ze verwachtte een antwoord op haar eerder gestelde vraag, daar was geen twijfel over mogelijk. Hij wist dat het antwoord wat er van hem verwacht werd niet graag gehoord zou worden door zijn eigen oren, en misschien ook niet door die van de donkerharige lady tegenover hem. Een tweestrijd speelde zich binnen in hem af; zijn wanhopige hart nam het op tegen zijn verstand die hem vertelde hier onmiddellijk mee te stoppen voordat er fatale fouten begaan zouden worden. De keuze was echter snel gemaakt. Vestyn keerde zijn volle aandacht tot het porseleinen, bleke gezicht van Faylice. “I honestly don’t know,” fluisterde hij schor. De kroonprins verbande elk resterend stukje verstand dat zich nog in zijn hersenen bevond, zijn ogen daarbij kort sluitend, een zucht vrijlatend in de wereld. Zijn handen vonden hun weg naar Fay’s wangen, de huid zacht vasthoudend tussen zijn lange vingers. Zijn hoofd bewoog naar haar voorhoofd, terwijl zijn lippen een vlugge kus op haar hoofdhuid drukte. Vestyn opende zijn diepblauwe ogen opnieuw, haar intens aankijkend. “But what I do know is that I want you more than anything right now. And I don’t give a damn about the rules or what people, especially my parents, will think of this – us.”
For Faylice
821 woorden

--------------------
user posted image user posted image user posted image
PM
^
Faylice R. Medici
 Posted: 12 Jul 16, 18:02
Quote

""

19 posts


she’s a true queen
any king would die for
Het magische moment dat voor Faylice wel eeuwen kon duren ging nog even door, de complimenten die de blonde man aan haar werden gegeven. Elk woord werd met precisie opgenomen, en verwerkt, al was dat een grote opgave voor de donkerharige vrouw. Ze merkte zijn twinkelende ogen op, subtiel als het felblauwe in zijn ogen de rest van de beleving op deden eisen. Zijn verwarmende glimlach liet haar nog verder wegzeilen in de blauwe zeeën, terwijl ze haar lippen zich als automatisch opkrulden. Ze kende hem niet, maar toch leek het alsof ze elkaar al jaren kenden, het gevoel was amper te omschrijven.

Een sprookje, het voelde als een sprookje. Ze kon het zich al helemaal voorstellen. Samen als dat hij naar het midden van de zaal liep, waarbij zij zou volgen, gewillig en lichtvoetig zoals ze altijd zou lopen. Hoe ze zich tegenover elkaar zouden draaien, en hoe hij zijn hand teder op haar rug zou leggen. Hoe haar hand werd omvangen door de zijne waarna hij de pas zou maken. Hoe de prachtige bordaux stof van haar zijde jurk over de grond zou zwieren. Hoe de blikken van alle exclusieve gasten op het koppel op de dansvloer gericht zou zijn. Hoe ze allebei dansend over de dansvloer zouden zweven, terwijl haar ogen alleen maar op zijn blauwe ogen gefocused waren. De hitte zou toenemen onder het intense contact dat met de pas sterker zou worden. De passie zou er vanaf spatten terwijl haar andere hand op zijn gespierde schouder zou rusten, voelend hoe ze één voor één voorzichtig deden aanspannen onder de invloed van haar handpalm. Even had Fay haar blik afgewend, waardoor haar gedachtes de volle gang hadden. Beseffend dat het niet zou kunnen, want sprookjes bestaan niet.

Haar felheid had haarzelf verrast, natuurlijk wist ze van zichzelf dat ze niet het doorgaans typje vrouw was, wat een leven had op het hof en buiten het leed van reizen doorgaans niet zo heel veel deed meemaken. Ondanks dat ze niet voor haar lot had gekozen wist ze dat ze nooit zo kon zijn, ze zou altijd anders zijn. Ze kon merken dat haar actie niet op prijs gesteld was, misschien stelde hij later zijn blik bij maar die eerste milliseconde kon ze het aan hem aflezen. Haar woorden echter leken hem eraan te herinneren wat buiten deze trans gaande was, het zou nooit kunnen en diep van binnen wist hij het ook. Al zou het voor hem nog niet eens zo heel veel uitmaken, voor haar zou het zoveel meer problemen kunnen geven. Het zou haar moeite kunnen geven om aan een man te komen -al hechtte ze daar weinig waarde aan- of om ontdekt te worden door een van de volgers van haar vader. Want ondanks dat het een vreselijke man was, had de buitenwereld daar een hele andere kijk op.

Ze kon zijn verlangen in zijn felblauwe kijkers lezen als ze er weer opnieuw in verdronk. Wetend dat hij wist waar zij op doelde. En dit keer waren het haar handen die zijn bovenarmen zacht vastpakte. Met veel moeite scheurde ze even haar blik los van de zijne als ze nog verder nadacht over de gevolgen die dit al kon hebben, niet alleen voor haar, maar voor hem. Een scheut van pijnlijke twijfel schoot door haar hoofd heen. Ze had nooit moeten gaan, dan was het duidelijk geweest dat het echt niet kon en hadden ze elkaar nooit meer gezien. Al zou ze dat stiekem nooit over haar hart kunnen verkrijgen want diep van binnen schreeuwde haar hart alleen maar verlangens uit naar de prins. Wederom verdrukte ze haar gedachten om weer helder na te kunnen denken. Haar blik bleef op de grond staan terwijl ze zijn afwijzende woorden verwachtte.

“I honestly don’t know,” Bevestigde hij haar bevindingen. Het was duidelijk dat ze op een lijn zaten, maar het verzachte de openscheurende wond niet bepaald. Een zucht verliet zijn lippen terwijl ze zich voorbereidde op de klap die zou komen. Echter waren het alleen de zachte vingers tegen haar wangen die ze voelde. Het liet haar langzaam opkijken terwijl hij ze weer de zachtheid van zijn lippen voelde, dit keer op haar voorhoofd. Het liet haar vertwijfeld opkijken, niet wetend hoe ze de situatie die ze gecreëerd had zou moeten oplossen. “But what I do know is that I want you more than anything right now. And I don’t give a damn about the rules or what people, especially my parents, will think of this – us.” Zijn woorden waren duidelijk, evenals de verrassing die het bij haar teweeg bracht. Haar adem stokte even terwijl ze hem net zo intens aan bleef kijken. ’But..,’ Begon ze vertwijfeld terwijl ze haar woorden probeerde te formuleren. ’I can’t get you into trouble, I don’t want you into trouble.’ Zei ze oprecht, zacht maar emotioneel. Een kleine stilte volgde terwijl haar blik geen seconde deed afwijken. ’This.. this can’t,’ Vervolgde ze, terwijl ze nog steeds haar rede niet had gevonden. ’I’m nothing, you’re the future king of Valance.’ Loog ze voor het eerst tegen te prins, ze was ten slotte the future queen of Fairden. De aanvoer van zinnen leek gestopt te zijn, terwijl ze de blondharige man meer dan fel aan keek. Ze zou het niet kunnen hebben als hij haar nu zou afwijzen. Ze zou het niet kunnen hebben als dit maar één avond zou zijn en ze wist het diep van binnen, en ze wist dat dit onmogelijk zou zijn. Iets wat haar meer pijn bracht dan dat ze zou willen.

words: 930 | tag: Vestyn | outfit: Ball dress

PM
^
Vestyn F. Tenebrae
 Posted: 13 Jul 16, 14:49
Quote

"I stand on mountain tops believing that avalanches will teach me to let go."

Dauphin
Male
Engaged
15 posts


WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

Al zijn gehele leven lang - tweeëntwintig jaren en nog wat maanden om exact te wezen - hadden zijn ouders, de koning en koningin van Valance, alle beslissingen in zijn leven genomen. En dat waren er tallozen, meer dan de kroonprins zich kon herinneren. Zolang hij de titel van Dauphin, de troonopvolger, zou dragen was hij gedoemd tot het accepteren van de keuzes die zij maakten. Ze hadden de volledige controle over zijn leven, en hij haatte het met heel zijn hart. Hij had er nooit om gevraagd om geboren te worden als de opvolger van zijn vader. In een verborgen deel van zijn ziel haatte hij de troon en alle verantwoordelijkheden die het koningschap met zich meebracht. De last van het koning zijn mocht dan nu nog wel van zijn vader zijn, ooit zou de Dauphin zijn plaats innemen, en dan begonnen de poppen pas te dansen. Vestyn zou er nooit aan kunnen ontkomen. Dat gruwelijke feit had hij te accepteren – of hij het nu wilde of niet.

Ongeacht wat zijn ouders voor hem zouden beslissen, hem Faylice ontnemen zouden ze nooit in slagen, wat ze ook zouden ondernemen om dat wel gedaan te krijgen. Zij was wat hij wilde en naar verlangde, hoe fout en egoïstisch het ook was om van een vrouw te houden die nooit genoeg voor zijn rang als Dauphin, als koning, zou zijn. Hij zou moeten trouwen met een vrouw van zijn stand, iemand met koninklijk bloed – een koningin. En het liefst ook nog eens met een sterk land met hun huwelijk als tastbaar bewijs van een sterke bondgenootschap. Maar voor het überhaupt zover was, moesten zijn ouders eerst een geschikte kandidate vinden, en voor zover zijn kennis reikte hadden ze nog niemand gevonden als potentiele verloofde. Dat feit gaf zijn hart lucht, hoop voor hem en Faylice om meer te worden dan wat ze nu waren: een verboden, opbloeiende liefde. Weliswaar pril, maar oh zo sterk. Wat de blonde jongeman voor deze vrouw voelde, had hij nog nooit in zijn tweeëntwintig jaar op deze aardbol voor iemand ervaren. En hij had er al heel wat verslonden in zijn wilde puberjaren, hij was een ervaren expert op het gebied van vrouwen.

“But..,” begon de tedere stem van Faylice in zijn oren te weerklinken. Automatisch, zonder enig denkwerk vooraf, werd zijn blik op de hare gericht. Ongeduldig wachtte de prins op de rest van haar zin. “I can’t get you into trouble, I don’t want you into trouble.” Een kortdurende stilte – wat voor de prins als een eeuwigheid voelde – volgde. “This.. this can’t. I’m nothing, you’re the future king of Valance.” Hij had gewenst dat hij beter niet had gewacht op haar antwoord, want de reactie die hij had gehoopt was niet gekomen. Ze kapte hem dus af, ook al zei ze dat niet letterlijk, maar het hoogst waarschijnlijk wel zo bedoelde. Vestyns gezonde verstand gaf de donkerharige dame ook geen ongelijk. Het was levensgevaarlijk om verder met deze gevoelens te spelen. Het kon haar d’r hoofd kosten en hem zijn recht op de troon. Koppig dat hij sprak hij zijn eigen verstand tegen, opnieuw de tweestrijd in zijn lichaam aanwakkerend. “Don’t say that, Faylice,” antwoordde de blonde man zacht, in een poging haar op andere gedachten te brengen. Hij zocht wanhopig naar meer woorden om haar nog verder te overtuigen. “I don’t care that I’m titled and you’re not. I will protect you against anyone who tries to tear us apart – even the king and queen. I want you, and no one else.”

Trompetten galmden door de grote zaal, iedereen tot stilte manend. Ves keek op, zijn aandacht verschuivend van Faylice naar het bekende geluid dat een knoop in zijn maag legde. De koning en koningin hadden een belangrijke mededeling te doen. Traditiegetrouw moesten alle leden van de koninklijke familie daarbij aanwezig zijn. De Dauphins ogen gleden naar de lady tegenover hem. “I’m sorry, but I have to go. My parents have an important announcement to make and I have to be there. But I will come back,” Hij drukte een vlugge kus op haar voorhoofd, waarna zijn handen de warmte van de hare verlieten en zijn benen hem naar de troon droegen. Zijn ouders stonden al op hem te wachten – net zoals de rest van de aanwezige adellieden. Hij voelde hun vragende blikken op zijn rug branden, en kon hun gedachten zowat hardop horen. “Waar komt onze Dauphin zo gehaast vandaan? Wat is zoveel belangrijker dan een koninklijke aankondiging?” De overduidelijke meningen van de adel negerend, overbrugde hij de laatste meters naar de troon, waarna hij gehaast plaatsnam naast zijn moeder. Adaline gunde hem vragende blik, maar schonk haar aandacht algauw weer aan haar man die op het punt van spreken stond. “My dear subjects, I have an important matter to share with you all today. An announcement that will change the future of our kingdom forever. I see your worried faces, but do not be afraid because what I am about to tell you, will strengthen our country like never before!” weerklonk de krachtige stem van King Vester door de immense, stille zaal. Het publiek wachtte in een voelbare spanning op het komende antwoord. De knoop in Vestyns maag werd alleen maar strakker, hem een benauwd gevoel bezorgend, de zenuwen in zijn lichaam opvoerend. Onbewust wist de blonde prins wat er ging komen. Voor een seconde kruiste zijn blik die van Faylice, maar ze stond te ver weg om de emotie in haar ijsblauwe kijkers te kunnen zien. “My son Vestyn, the Dauphin of Valance, will marry the future queen of Corona!” Bij het horen van die woorden brak Vestyns hart en geest. Verslagen keek hij naar Faylice. Ze hadden opnieuw gewonnen – zijn ouders. Zonder enig vertoon van emotie hoorde hij de rest van Vesters speech lijdzaam aan. “Princess Arwen, my son’s fiancé, could not be with us tonight, but I can assure you that she more than joyed to wed the Dauphin!” De blonde man stond op de automatische stand. Hij glimlachte beleefd, zwaaide naar de adel die hem feliciteerde vanaf een afstand, juigend om het vreugdige nieuws dat zonet hun oren had bereikt. Vanbuiten mocht Ves dan wel blij overkomen, maar vanbinnen lag hij in puin, enkel zijn diepblauwe ogen weerspiegelden het verdriet en de woede die hij op dat moment door zijn aderen voelde razen. Het vuur dat zo helder en groots in zijn hart had gebrand, was gedoofd.
For Faylice
1073 woorden

--------------------
user posted image user posted image user posted image
PM
^
Faylice R. Medici
 Posted: 13 Jul 16, 18:00
Quote

""

19 posts



she’s a true queen
any king would die for
Hoelang kende Fay de blondharige man nou? Ja natuurlijk had ze hem al eerder gezien. Hadden haar gedachtes stiekem de dromen gemaakt, dromen die onmogelijk waren. Of dan zag ze zijn licht arrogante blik wat haar ogen liet draaien. Of keek ze toe hoe een van de dames voor zijn val viel waarna de lichtelijk arrogante blik versterkt werd. Nee ze had vrij snel haar aandacht op andere dingen gevestigd. Toch had hij haar die ochtend verrast, en het had haar zoveel meer gepakt dan dat ze zou willen. Maar niet alleen zijn charmes en zijn plichtsgetrouwe uitspraken hadden haar zo gegrepen. Er was iets waardoor ze zich als een magneet aangetrokken voelde naar de kroonprins, iets wat ze zo direct had gemerkt, vanaf het moment dat hij haar zijde verliet om de stadspoorten binnen te treden. Iets wat hij ongetwijfeld in een zelfde mate moet hebben gevoelt, wilde hij zoveel risico op zich afroepen. Toch wilde ze het antwoord wat hij zou moeten geven absoluut niet horen, al was het het gene wat wel gezegd zou moeten worden.

Haar intense ogen konden genoeg lezen, en hoe ze ook zocht in de zijne, ze kon geen antwoord bespeuren. Wel werd haar duidelijk dat hij geen spelletje met haar deed spelen, en mocht hij dat wel met haar doen, dan zou hij zelf flink verpest zijn. Haar vertrouwen vond een weg naar de kijkers van Vestyn, eentje die bijzonder pril en kwetsbaar was. Eentje waarop ze zo zuinig was, eentje die haar tere ziel te makkelijk zou kunnen breken. “Don’t say that, Faylice,” Waren zijn zachte woorden die haar even weg lieten kijken. Haar handen begonnen vertrouwder op zijn armen te liggen, terwijl ze even zacht kneep. “I don’t care that I’m titled and you’re not. I will protect you against anyone who tries to tear us apart – even the king and queen. I want you, and no one else.” Zijn stem, die al bizar vertrouwd in haar oren klonk. Een bries warme lucht ontsnapte van haar zijdezachte lippen terwijl ze hem weer terug aan keek. Voor het kleinste moment nam het verlangen het over, over van haar verstand en leunde ze die paar centimeter dichterbij zijn gezicht. Nog meer details werden zichtbaar. ’If you truly mean tha…’ Probeerde haar stem zich van haar strot los te maken voordat het schelle geluid van trompetten het moment onderbrak.

Misschien kon het, misschien had hij een manier gevonden om het wel te kunnen. Haar vertrouwen lag in de handen van de jonge prins die duidelijk onaangenaam verrast werd door de plotselinge verstoring “I’m sorry, but I have to go. My parents have an important announcement to make and I have to be there. But I will come back,” Excuseerde hij zich waarna ze zijn lippen opnieuw tegen haar voorhoofd voelde. Als versteent bleef ze staan, niet wetend wat er zou gebeuren, onmiddellijk kwamen haar angsten op. Dat met miljoenen vragen die haar gedachte vertroebelden, het enigste wat ze kon doen was afwachten. Hier in dit onopvallende hoekje, met een te luxe jurk aan, in een zaal met alleen maar belangrijke gasten. Ze kon alleen maar toekijken hoe hij wegliep, ongemakkelijk nagestaard door iedereen. “My dear subjects, I have an important matter to share with you all today. An announcement that will change the future of our kingdom forever. I see your worried faces, but do not be afraid because what I am about to tell you, will strengthen our country like never before!” Onbewust stapte Fay een paar passen achteruit, wetend dat als ze nu ontdekt zou worden ze waarschijnlijk niet meer levend van het hof zou komen. De blik van Vestyn hielp daarbij niet meer, hulpeloos keek ze toe. My son Vestyn, the Dauphin of Valance, will marry the future queen of Corona!” De rest van haar speech vervaagde in haar gehoor, terwijl die ene zich zich bleef herhalen in haar gedachtes. De verslagen blik van Vestyn bevestigde het alleen maar. Een golf van emotie overspoelde de donkerbruine vrouw terwijl er een traan uit haar oog ontsnapte, en zich een weg naar beneden vond waar het een donkere vlek op de zijde stof achter liet. De koning leek nog even door te gaan, maar dit was niet haar plek. Het besef was bijna meteen gekomen, en op het moment dat de jonge prins haar niet meer aankeek draaide ze zich stilletjes om terwijl ze richting de gang buiten de zaal begon te lopen.

Om de hoek trof ze een paar bediendes aan die met vragende blikken werden achtergelaten. Nog voordat ze de blikken van iedereen op haar rug voelde branden vond ze haar weg richting te stallen. Faylice haar passen hadden zich langer gemaakt, waar het laatste gedeelte van de route haast rennend was. Inmiddels hadden de tranen zich in straaltjes naar beneden laten lopen terwijl ze als blind haar weg vond naar haar Cybelle. Een stalknecht kwam vragend op haar afgelopen waarna ze na een paar woorden genoeg had uitgelegd om zonder problemen weg te kunnen. Slechts minuten later spoorde de donkerharige haar merrie aan tot een galop, tot ergens, ver weg.

Net zoals de ochtend stond haar merrie weer na te hijgen van de felle galop. Op precies hetzelfde punt, de magisch uitziende heide in het avondlicht van de duidelijke maan die er deze dag stond. Even kalmeerde ze even terwijl ze zich door het maanlicht liet sussen. De serene vrede die er hing begon stilletjes aan effect te hebben. De hoop, die ze nooit zou mogen hebben was weg, kansloos maar pijnlijk genoeg. Het zou nooit hebben gekund, hoe graag ze het beide ook hadden gewild, hij had plichten, zij had de hare, ook al was dat op dit moment niks. Minuten, wat net zo goed uren konden zijn gingen voorbij waarbij ze stukje bij beetje rustiger werd. Haar haar was half uitgezakt en zou er ongetwijfeld niet meer uit zien, net zoals haar ogen die nog steeds betraand waren. De jurk was verpest door de tranen die gevallen waren, al zou ze hm toch nooit meer willen dragen. ’Let’s go home lady.’ Fluisterde ze tegen de merrie waarna ze haar subtiel liet omdraaien om terug te keren naar het hof. Met een rustige stap keerde ze om, afvragend hoe de rest het, en vooral Vestyn, de resterende avond hadden gehad.

words: 1058 | tag: Vestyn | outfit: Ball dress

PM
^
Vestyn F. Tenebrae
 Posted: 14 Jul 16, 14:01
Quote

"I stand on mountain tops believing that avalanches will teach me to let go."

Dauphin
Male
Engaged
15 posts


WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

Een allesoverweldigende leegte verdreef alle gevoelens en emoties uit zijn hart, doofde het laatste resterende restje hoop in zijn immens blauwe kijkers toen hij haar de ruimte zag verlaten, stilletjes en zo onopvallend mogelijk. Hij had haar geen moment uit zijn visie verloren, zelfs niet wanneer zijn ogen naar de andere mensen in de zaal dreven. De drang om haar achterna te gaan was groot, maar de plicht die hij tot zijn volk had weerhield hem daarvan. Hij kon niet weg, nog niet althans. Zodra de drukte afnam, greep Vestyn de kans om zijn weg uit de overbevolkte feestzaal te vinden. De blondharige kroonprins excuseerde zich beleefd met de smoes dat hij vermoeid was en rust nodig had. Zodra hij een bevestigend knikje van zijn moeder had gekregen, wist hij niet hoe snel hij de ruimte moest verlaten. Zijn blauwe ogen lokaliseerden de massiefhouten deuren in een hoek van de zaal. Als automatisch wijzigden zijn benen hun koers en brachten de prins met elke stap dichterbij zijn vrijheid, dichterbij Faylice, ook al had hij geen idee waarheen ze was gevlucht. Het enige wat de Dauphin zich kon herinneren waren de tientallen emoties die in haar ijsblauwe kijkers hadden gelegen. Een blik die hij voor lange tijd met zich mee zou dragen. Een schuldgevoel overspoelde hem vanuit het niets, als een tsunami die alles verwoeste op zijn pad. Het was hem geweest die de donkerharige lady hoop had gegeven. Hoop op een toekomst, weliswaar onzeker, samen. Een fragiele vorm van hoop die hen beiden net zo snel weer was afgenomen als het was ontstaan, en het was grotendeels zijn schuld geweest dat zij eveneens met hem de afgrond was ingesleurd.

Het eerste wat in het hoofd van de Dauphin opkwam, was dat Faylice waarschijnlijk naar de stallen was gerend, haar paard had opgezadeld en er vandoor was gegaan, weg van het hof en naar de veiligheid van het stille woud. Dat zou dan ook zijn bestemming zijn. Hij moest en zou haar vinden, kosten wat het kost. De blonde prins vond zijn weg in het donker naar het stallencomplex, waar het warme licht van het gebouw hem verwelkomde. Hij opende de houten schuifdeur, zijn ogen de tijd gunnend om de overgang van donker naar licht te maken, waarna de blonde man zich naar de stal van de zwarte hengst haastte. Een tweetal stalknechten kwamen zijn richting op toen ze de aanwezigheid van de Dauphin hadden opgemerkt. Beiden boden ze hem hun hulp aan, welke Vestyn vriendelijk doch consequent afsloeg. Hij zadelde Bucephalus, haalde hem uit diens box en leidde de grote hengst naar buiten. Het moment dat ze beiden buiten stonden, sprong de blondharige man op de rug van zijn ros, hem gehaast aansporend, niet denkend aan de gevolgen die het kon hebben voor Bucephalus om zo snel tot een flinke galop aan te springen. Het enige waar hij nu aan kon denken was Faylice.

Al galopperend bereikte het tweetal de gietijzeren poorten, waar de guards hem seinden te stoppen. “Your Grace, may we ask where you’re going in such a hurry? Your presence is asked at the party, not out here in the dark,” opende de ene mannelijk guard zijn mond. De zwarte hengst onder Vestyn hinnikte opgewonden en danste zowat op zijn plek. Zijn aandacht verdelend over de tegenstribbelende Bucephalus en de irriterende guards, sprak hij, “I do not own you an explanation about my whereabouts and where I am going. I have an important matter outside the castle’s walls that cannot wait until after the feast. Also, I don’t want any guards following me and do not inform the king or queen. If I find out that someone has spoken with them about this, I will have you hanged – both of you. Do you understand?” Zijn stem klonk daarbij scherp en autoritair, op dit moment duldde hij absoluut geen tegenspraak. De twee guards leken dit te begrijpen, dus knikten ze enkel beleefd en openden vervolgens de poorten voor hun Dauphin. Ze wensten hem een veilige rit, waarna Vestyn zijn paard in een galop joeg en het hof met iedere pas verder achter zich liet.

Vestyn had totaal geen idee waar hij zijn zoektocht moest beginnen. Faylice kon praktisch gezien elke richting opgegaan zijn, en het bos was eveneens te groot om elke route individueel uit te kammen. Hij had er bijna spijt van gehad dat hij geen guards met zich mee had genomen. Hij was dan weliswaar niet meer alleen geweest, maar dan had op zijn minst meerdere paar ogen tot zijn beschikking gehad. Zijn aandacht werd terug naar de roetzwarte hengst onder hem gebracht. Bucephalus was sinds hun vertrek uit het hof met elke meter onhandelbaarder geworden. Een lichtje in de prins’ hoofd ging branden. Hij kende zijn paard door en door, misschien zelfs beter dan hij zichzelf kende, en wist dat de hengst alleen zo reageerde wanneer een merrie kortgeleden hier was gepasseerd. En wie zou er nu op dit tijdstip deze route kiezen? Een kleine glimlach van triomf verscheen voor een milliseconde op zijn gelaat, maar verdween algauw weer zodra hij zich opnieuw concentreerde op de zoektocht.

De loofbomen raasden als duistere schaduwen aan zijn blikveld voorbij, amper meer dan een waas door de hoge snelheid van de zwarte hengst. Takken klauwden zich vast aan zijn kleding, alsof ze hem tegen wilden houden. De wind floot in zijn oren, hem evenals toefluisterend om de zoektocht te staken en terug te keren naar het hof van Valance, waar de veiligheid waakte. Elke fluistering negeerde Vestyn met heel zijn hart, maar het weerhield hem er niet van om zo nu en dan zijn focus te laten slippen, en dat was nou net niet wat hij moest doen, aangezien Bucephalus meer opgewonden werd met elke meter die het tweetal vorderde. Het was een teken dat ze dichterbij hun doel kwamen. De hoop in Vestyns hart groeide met de voortschrijdende tijd. Hij was er vrijwel honderd procent zeker van dat hij de donkerharige lady met de ijsblauwe kijkers zou vinden.

Het tweetal naderde een open stuk hei midden in het stille woud. De blondharige Dauphin seinde zijn paard tot stilstand. Hij herkende deze plek. Beelden van vanochtend, flarden van een glimlach, een paar lichtgekleurde ogen die hem nieuwsgierig aankeek, schoten door zijn gedachten. Dit was de plaats waar hij Lady Faylice voor het eerst had ontmoet, slechts een halve dag geleden. Wat kon de wereld toch veranderen in zo’n korte periode.

Plotseling zag hij haar aan de rand van zijn gezichtsveld. Abrupt keerde hij zijn ogen in die richting, zijn hart wild kloppend in zijn borstkas, opluchting razend door zijn aderen. Hij had haar eindelijk gevonden. “Faylice! Please, wait!” kermde de blonde prins uit, bijna wanhopig, niet wetend of ze zijn woorden had opgevangen. Hij spoorde Bucephalus opnieuw aan tot een flinke galop, de laatste meters overbruggend in slechts een tijdsspan van meerdere seconden. Vestyn parkeerde zijn paard dwars voor de hare, haar geen mogelijkheid gevend om hem te passeren. Zijn hart brak toen hij haar betraande gezicht, haar uitgezakte kapsel en haar verfomfaaide jurk zag. Het was allemaal zijn schuld. Tranen brandden achter zijn oogkassen, maar hij hield ze wanhopig binnen, weigerend om zwakte te tonen. “I am so sorry for what happened tonight. I had no idea that my parents had arranged a… marriage,” hij slikte bij het uitspreken van dat laatste woord. Het deed hem nog steeds pijn om eraan te moeten denken, hij walgde van het idee om te moeten trouwen met een prinses die hij niet eens kende en waar hij niet van hield. “But this doesn’t change anything regarding my feelings for you. I still want you, and I will fight for you – for us. Until the bitter end.” Vestyn zette zijn paard parallel naast Faylice’s merrie. Hij boog voorover en drukte zijn lippen op de hare, zijn ogen sluitend. De zachtheid van haar roze lippen verraste hem op een aangename manier. Het was slechts een korte kus, hij had teveel woorden wachtend die nog gezegd moesten worden. Met tegenzin trok hij zich terug, maar bleef haar intens aankijken, haar blik niet meer loslatend, bang dat het de laatste keer zou zijn dat hij haar zou zien. “I’m sorry, but I had to do that. I’ve wanted to do that since the first moment I saw you this morning. I don’t know why I feel so attracted to you in such a short time span, but what I do know is that I am falling in love with you. And I am not sorry for that.”
For Faylice
1429 woorden <3


--------------------
user posted image user posted image user posted image
PM
^
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:

Topic Options
Pages: (2) 1 2 
Add Reply
New Topic
New Poll


 


 

Latest Shouts In The Shoutbox -- View The Shoutbox · Rules   


CBOX
Skin designed by alimarije for cop, coded by nicky. CFS by black